Gattaca

Gattaca przekształca swoją przyszłość w coś sterylnego, wolnego i przerażająco schludnego, a naszym zdaniem, ten kontrolowany nastrój jest jego najsilniejszą cechą. To dramat dla widzów, którzy wolą, aby pomysły pojawiały się poprzez atmosferę, a nie przemówienia, z genetyką, presją klasową i tożsamością wplecionymi w tło. Wielką siłą filmu jest jego czysty design i spokojna presja: każdy korytarz, test i rytuał wydaje się przemyślany. Minusem jest to, że ta sama powściągliwość utrzymuje go w chłodzie na dystans, więc może wydawać się emocjonalnie wąski, jeśli ktoś oczekuje głośniejszego dramatycznego zwrotu. Na półce science-fiction znajduje się bliżej surowego eksperymentu myślowego niż akcji czy spektaklu. Gattaca jest zapadająca w pamięć, ponieważ sprawia, że dyskryminacja wygląda na proceduralną, a ta prostota jest dokładnie tym, co nadaje jej chłód.