Foxcatcher

Foxcatcher prosi o cierpliwość, ponieważ jest to ponura biografia zbudowana z cichych pokoi, sztywnych ciał i długich odcinków napięcia, a nie z typowej dramy o wzlotach i upadkach. Naszym zdaniem, jej najsilniejszą cechą jest kontrolowany, przerażający nastrój: film wszystko starannie ogranicza, aż ciśnienie staje się niemal fizyczne. Wadą jest to, że ta powściągliwość może sprawić, że film wydaje się odległy, a tempo jest celowo wolne. W praktyce przypomina bardziej studium władzy i obsesji niż konwencjonalny film sportowy, i to właśnie dlatego wyróżnia się na tle innych. W porównaniu z bardziej konwencjonalnymi dramatami biograficznymi, Foxcatcher jest zimniejszy, węższy i bardziej niepokojący. Jest najlepszy dla widzów, którzy chcą poważnego, wyważonego filmu, a nie dla tych, którzy szukają ciepła lub łatwego podniesienia na duchu.