Ex Machina

Ex Machina prosi o cierpliwość z małą obsadą, długimi przerwami i scenerią, która wciąż zawęża przestrzeń wokół swoich postaci, aż każda rozmowa wydaje się naładowana. Naszym zdaniem, Ex Machina jest najsilniejsza jako dramat o sztucznej inteligencji, kontroli i sposobie, w jaki gładka powierzchnia może ukrywać brzydkie relacje władzy. Jej ograniczenie jest również częścią projektu: film jest celowo chłodny i rozmowny, więc każdy, kto oczekuje szerokiego spektaklu science-fiction, znajdzie go oszczędnym. W praktyce wydaje się kontrolowany i kliniczny, z szkłem, ekranami i izolowanymi przestrzeniami, które wykonują tyle samo pracy, co dialog. W porównaniu do większych filmów o AI, mniej chodzi o gadżety, a więcej o manipulację, testowanie i to, kto ma prawo zdefiniować eksperyment. Nazwa Ex Machina pasuje do tego zredukowanego, inżynieryjnego nastroju. Odpowiada widzom, którzy lubią napięte pomysły w ciasnej przestrzeni, a mniej tym, którzy chcą, aby akcja prowadziła całość.