Evil Dead II

Evil Dead II popycha horror w stronę slapsticku tak mocno, że kategoria ledwo się trzyma, i o to właśnie chodzi. Naszym zdaniem, najlepiej sprawdza się dla widzów, którzy lubią gore, skaczącą kamerę i żarty, które pojawiają się w środku paniki, a nie po niej. Film jest komedią z silnym silnikiem horroru pod spodem, a nie schludną maszyną straszącą, a jego szorstka, ręcznie robiona energia jest częścią przyjemności. To również oznacza, że ton może wydawać się maniakalny zamiast czysty, a im bardziej szalony się staje, tym mniej miejsca jest na powściągliwość. W praktyce to wszystko szybkie reakcje, rozpryskujące się efekty i główna rola, która ma przetrwać w domu, który staje się coraz bardziej złośliwy. W porównaniu do prostszych komedii horroru, Evil Dead II jest głośniejszy i bardziej fizyczny, z mniejszym polerowaniem i większą inwencją. Pasuje do ludzi, którzy chcą kultowego filmu, który rozumie timing tak samo dobrze jak terror, i nigdy naprawdę nie zwalnia na tyle, by być schludnym.