Elizabeth

Elżbieta prosi o cierpliwość w związku z intrygami sądowymi, szczegółami kostiumów i powolnym naciskiem historycznego życia przekształcanego w kino. Naszym zdaniem, to właśnie tam następuje zwrot: film ma silne poczucie epoki, a jego formalna powaga nadaje historii ciężar. Minusem jest to, że może wydawać się bardziej dostojny niż intymny, więc ludzki wymiar czasami jest trzymany na dystans. W praktyce porusza się w przemyślanym tempie, pozwalając spojrzeniom, pomieszczeniom i rytuałom nieść tyle samo znaczenia co dialog. W porównaniu z lżejszymi dramatami kostiumowymi, celuje wyżej i wydaje się bardziej kontrolowany, choć nie tak lekki ani romantyczny. Elżbieta jest dla widzów, którzy lubią historyczne biografie przekształcone w dopracowany dramat, a mniej nadaje się dla tych, którzy pragną zwięzłego, luźnego opowiadania z naciskiem na postacie.