Dunkirk

Dunkierka wymaga uwagi tak, jak powinien film o oblężeniu: czyni czas, przestrzeń i presję głównym punktem. Naszym zdaniem, jej najsilniejszym ruchem jest napięcie, które jest ciasne, niemal mechaniczne, zbudowane z powietrza, morza i brzegu działających jednocześnie. Minusem jest to, że film ogranicza pracę nad postaciami, przez co wydaje się bardziej kolektywnym przetrwaniem niż osobistym dramatem. W praktyce to wszystko jest pilne i zwięzłe, z bardzo mało miejsca na dryfowanie. W porównaniu z wieloma filmami wojennymi, jest mniej wyjaśniający i bardziej fizyczny, bliżej do wrażeń niż do tła fabularnego. Dunkierka jest najlepsza dla widzów, którzy chcą kina wojennego zbudowanego na dynamice i napięciu, a mniej dla tych, którzy potrzebują dużo dialogu lub wyraźnych łuków postaci. Dźwięk i tempo wykonują tutaj większość pracy.