Dreamgirls

Dreamgirls nadaje dramatowi kształt show-biznesu, więc film żyje presją występu, ambicją i kosztem bycia dostrzeganym. Naszym zdaniem, to właśnie tam jest najsilniejszy: potrafi sprawić, że strona wzlotu i tarcia w historii ze świata muzyki wydaje się duża, nie tracąc przy tym ludzkiego napięcia. Uczciwym ograniczeniem jest to, że ten rodzaj dramatu może mocno opierać się na emocjach zza kulis i wielkich momentach wokalnych, co oznacza, że droga jest tak samo ważna jak cel. W praktyce wydaje się błyszczący, zajęty i emocjonalnie inscenizowany, z piosenkami i scenami, które niosą tyle samo ciężaru co dialog. Dreamgirls znajduje się blisko górnej granicy muzycznego dramatu, gdzie polerowanie i uczucia mają większe znaczenie niż szorstkie krawędzie. Jest dla widzów, którzy lubią historie napędzane występami i wysoką jakość produkcji, a nie dla tych, którzy szukają suchego, stonowanego dramatu. Film ciągle wraca do wymagań reflektorów, a ta presja nadaje mu kształt.