Dracula

Drácula należy do wczesnej ery dźwięku, co nadaje mu bardzo szczególną sztywność i urok: to dramat o Drakuli, który opiera się na atmosferze, gestach i teatralnym ujęciu bardziej niż na nowoczesnych mechanikach horroru. Naszym zdaniem, jego siłą jest czysta forma kulturowa, sposób, w jaki ustanowił wzór, do którego późniejsze filmy wampiryczne ciągle wracały. Wadą jest równie staroświecka jak siła, ponieważ tempo jest formalne, a styl aktorski może wydawać się odległy dla widza przyzwyczajonego do nowszych wersji. W praktyce gra mniej jak hałaśliwy film o potworach, a bardziej jak rytuał ekranowy oparty na cieniu i obecności. Wśród filmów wampirycznych znajduje się blisko źródła, a nie błyszczących potomków, i to jest główny powód, dla którego warto się tym interesować. To dla ludzi, którzy chcą, aby historia filmu była odczuwalna, a nie akademicka.