Downfall

Upadek pozostaje przy machinie władzy, a nie przy spektaklu bitewnym, i to nadaje mu siłę. Naszym zdaniem, to film biograficzny dla widzów, którzy potrafią znieść ciasno zamkniętą, pełną rozmów komorę ciśnieniową zamiast szerokiej epiki wojennej. Jego siłą jest klaustrofobiczne skupienie na upadającym centrum dowodzenia, gdzie napięcie pochodzi z pomieszczeń, głosów i decyzji, a nie z ruchu. Minusem jest to samo: film zbudowany jest wokół grozy i ograniczenia, więc jest w nim mało ulgi lub powietrza. W praktyce wydaje się być przemyślany, ciężki i dokładny, bez zainteresowania łagodzeniem tego, co pokazuje. W porównaniu z bardziej konwencjonalnymi dramatami historycznymi, Upadek mniej dotyczy przepychu, a bardziej ludzkiego i politycznego rozkładu wewnątrz reżimu. Pasuje do ludzi, którzy chcą poważnej, poważnie myślącej biografii z czasów wojny, a nie łatwego wieczoru, a ostateczny ciężar nosi sposób, w jaki wszystko utrzymuje się wewnątrz tych zamkniętych ścian.