Don't Look Up

Nie patrz w górę przekształca szeroką komedię w dosadną satyryczną wykładnię, a ta dosadność jest zarówno jej atutem, jak i ryzykiem. Naszym zdaniem, jest najsilniejsza, gdy opiera się na rozmowach w redakcji, politycznej próżności i płaskiej panice ludzi, którzy powinni wiedzieć lepiej; żart polega mniej na dowcipie, a bardziej na rozpoznaniu. Minusem jest to, że satyra może wydawać się wymuszona, więc film może stać się nużący, jeśli ktoś oczekuje subtelności lub lekkości. W praktyce przypomina głośną komedię zespołową, która ciągle wraca do tych samych publicznych nawyków: zaprzeczenie, manipulacja, rozproszenie. Nie patrz w górę jest bliżej satyry tematycznej niż ciepłej komedii, i to właśnie dlatego tak wyraźnie dzieli ludzi.