Dogville

Dogville redukuje kino do kredowych linii, nagich ścian i przestrzeni przypominającej scenę, która ujawnia każdy gest. Naszym zdaniem, to surowe ustawienie jest dokładnie tym, co nadaje mu siłę: ramy przestępcze opierają się na presji społecznej, targowaniu się i okrucieństwie, a nie na spektaklu. Wymiana jest oczywista, ponieważ styl teatralny może wydawać się zimny i trudny do zniesienia, jeśli chcesz naturalistycznej dramy. W praktyce jest to film, który wymaga cierpliwości i uwagi na występ, blokowanie i rytm mowy. W porównaniu z zwykłymi filmami kryminalnymi, Dogville mniej koncentruje się na mechanice fabuły, a bardziej na obserwowaniu, jak społeczność przekształca własne zasady w pułapkę. Jest dla widzów, którzy lubią formalne ryzyko i potrafią znieść dyskomfort, a nie dla ludzi, którzy pragną komfortu lub realizmu. Rok 2003 należy do ery bardzo świadomych, szorstkich filmów artystycznych, a Dogville znajduje się blisko surowego końca tej półki.