Dogma

Dogma wykorzystuje teologię jako tło dla hałaśliwego filmu drogi, a ta komiczna irrewerencja to wciąż to, co większość ludzi pamięta. Naszym zdaniem, film jest najsilniejszy, gdy traktuje argumenty religijne jako coś chaotycznego, ziemskiego i nieustannie przerywanego żartami. Ograniczeniem jest to, że prowokacja i gadulstwo filmu mogą wydawać się bardzo szerokie, zwłaszcza jeśli sama irrewerentna tonacja jest całym przyciąganiem. W praktyce porusza się jak przygoda pełna rozmów, gdzie pomysły, argumenty i żarty ciągle się zderzają zamiast ładnie rozwiązywać. W porównaniu do prostej fantazji czy pobożnego dramatu religijnego, Dogma jest luźniejsza, głośniejsza i bardziej otwarcie sarkastyczna. Najlepiej sprawdza się dla widzów, którzy chcą wulgarną, opiniotwórczą komedię, która trzyma wiarę i wątpliwości w tym samym pomieszczeniu; jest mniej odpowiednia dla tych, którzy pragną powagi lub powściągliwości. Dogma zostaje zapamiętana jako temat do rozmowy z żartami, a nie jako poważna alegoria.