Death at a Funeral

Śmierć na pogrzebie jest zbudowana dla rodzaju komedii, która czerpie śmiech z nawarstwiania się zażenowania na etykiecie, i pozostaje zabawna, ponieważ utrzymuje mały pokój i wysoką presję. Naszym zdaniem, najlepiej sprawdza się jako szybka, niezręczna brytyjska farsa, a nie jako szeroka maszyna do żartów. Siłą jest ścisła eskalacja: jeden zły moment nieustannie wymusza następny, więc całość ma przycięty, posiniaczony rytm. Jej ograniczeniem jest to samo, które dzieli większość fars — jeśli ten rodzaj eskalującego upokorzenia nie trafia do ciebie, nie ma na czym się oprzeć. W praktyce jest to film o przerwach, złych drzwiach i ludziach próbujących zachować godność, podczas gdy ją tracą. W porównaniu z luźniejszymi komediami, jest bardziej kontrolowany i mniej rozległy. Wydanie z 2007 roku znajduje się w zatłoczonej komediowej niszy, ale ta jest bardziej o timing niż o ciepło. To rodzaj komedii, która ciągle zaciska śruby, aż niezręczność staje się celem.