Damn the Defiant!

Niech żyją buntownicy! brzmi jak stara szkoła akcji z wykrzyczanym tytułem i wbudowanym poczuciem dowodzenia, co odpowiada widzom, którzy chcą twardszego, bardziej zdecydowanego obrazu wojennego lub przygodowego. Naszym zdaniem, jego atrakcyjność polega na tym, że obiecuje bezpośredniość: kino akcji na tym poziomie zazwyczaj opiera się na pędzie, wyraźnych stawkach i fizycznym napięciu. Oczywistą wadą jest to, że taki film może wydawać się tępy, jeśli ktoś pragnie subtelnej pracy nad postaciami lub nowoczesnego szlifu. W praktyce, to rodzaj filmu, w którym nastrój jest przenoszony przez presję i mechanikę konfliktu, a nie przez zaskoczenie. W porównaniu z nowszymi filmami akcji, prawdopodobnie jest bliżej twardego, klasycznego stylu niż czegoś błyszczącego lub samoświadomego. Nie stara się być delikatny, i to jest częścią umowy.