Children of Paradise

Dzieci raju to dramat, który żyje sztuką sceniczną, dowcipem i zatłoczonym uczuciem, i to właśnie czyni go wyjątkowym. Naszym zdaniem, nagradza widzów, którzy lubią klasyczne kino z przestrzenią do oddychania: długie sceny, silna atmosfera i poczucie, że ludzie zawsze w pewnym sensie grają siebie. Siłą jest skala uczuć, które buduje bez efektownych nowoczesnych sztuczek. Jego ograniczeniem jest praktyczne, a nie śmiertelne; jego starszy styl wymaga cierpliwości, a niektórzy widzowie poczują dystans jego epoki. W użyciu wydaje się bogaty, teatralny i ludzki, z rodzajem tekstury, która pochodzi z filmu stworzonego do uważnego oglądania. W porównaniu do szczuplejszych dramatów, jest pełniejszy i bardziej romantyczny, ale nie w tani sposób. Data 1945 roku wpisuje się w jego miejsce jako punkt odniesienia klasycznego francuskiego kina.