Chicago

Chicago to błyszczący musical sądowy, który najlepiej działa, gdy się porusza, zamieniając realizm na showmanship i ostrą choreografię. Naszym zdaniem, piosenki, montaż i energia przenoszenia ze sceny na ekran nadają mu dużo dynamiki, a film z 2002 roku wciąż jest dopracowanym kawałkiem rozrywki studyjnej. Minusem jest to, że postacie są na tyle płytkie, że całość może wydawać się maszyną do liczb, a nie dramatem z dużą przestrzenią do oddechu. W praktyce to wszystko tempo, występ i wypolerowane powierzchnie, z ledwie martwym momentem. W porównaniu z ciemniejszymi filmami kryminalnymi, jest lżejszy pod względem moralnym i znacznie bardziej zainteresowany stylem niż konsekwencjami. Pasuje do widzów, którzy chcą spektaklu na pierwszym miejscu, a twardości na drugim, i pozostawia mało cierpliwości dla tych, którzy pragną psychologicznej głębi.