Carrie

Carrie zamienia nastoletnie upokorzenie w horror, który wciąż wydaje się ostry, ponieważ film utrzymuje okrucieństwo w zwyczajności, aż nagle przestaje. Naszym zdaniem, to zwarty film grozy dla widzów, którzy wolą, aby ich gatunek był osadzony w prawdziwej presji szkolnego życia, a nie w dekoracyjnych potworach. Jego najlepszą cechą jest powolne, nieprzyjemne budowanie napięcia: zażenowanie, prześladowanie i poczucie, że coś jest nie tak, długo przed rozpoczęciem przemocy. W zamian nie jest to błyszcząca maszyna szokująca; jego siła pochodzi z powściągliwości i długiego oczekiwania przed uwolnieniem. W praktyce wydaje się napięty, niezręczny i trochę smutny, co sprawia, że ostateczna eksplozja uderza tak mocno. Carrie znajduje się blisko centrum klasycznego horroru, a ludzie, którzy pragną nastroju i konsekwencji, zyskują więcej z tego niż ci, którzy gonią za szybkimi strachami.