Brokeback Mountain

Brokeback Mountain to dramat, który wymaga cierpliwości, ponieważ tak wiele jego siły tkwi w ciszy, powściągliwości i długim napięciu tego, co nie może być wypowiedziane. Naszym zdaniem, jego prawdziwą siłą jest emocjonalna kontrola: pozwala małym spojrzeniom, pauzom i zwykłym miejscom nieść większy ciężar niż przemówienia. Minusem jest to, że tempo jest celowo wolne, a smutek kumuluje się, więc może wydawać się ciężki, a nie katartyczny. W praktyce jest to rodzaj filmu, który pozostaje w pamięci po napisach końcowych, ponieważ przez tak długi czas utrzymuje swoje uczucia pod powierzchnią. W porównaniu z szeroką melodramą, jest cichszy i bardziej precyzyjny, co sprawia, że uderza mocniej. Pasuje do widzów, którzy chcą tragedii napędzanej postaciami, a nie machinacji fabularnych, i będzie frustrować każdego, kto szuka pocieszenia lub szybkości. Etykieta dramatu z 2005 roku w katalogu Astriny pasuje do filmu opartego na powściągliwości, a nie na wielkich gestach.