Blonde

Blonde zamienia Marilyn Monroe w długą, bolesną biografię, a nie w błyszczący hołd dla gwiazdy, i to wybór definiuje ten film. Naszym zdaniem, jest najbardziej interesujący dla widzów, którzy potrafią zaakceptować film, który pozostaje blisko cierpienia, kreowania wizerunku i presji bycia obserwowanym. Jego siłą jest surowy, stylizowany sposób, w jaki traktuje sławę jako uszkodzenie, a nie blask, co nadaje filmowi wyraźną tożsamość. Wymiana jest oczywista: film jest celowo surowy i często bardziej karcący niż pocieszający, więc nie jest stworzony do lekkiej rozrywki. W praktyce może wydawać się niespokojny i ciężki, z scenami ułożonymi tak, aby utrzymać temat pod presją, zamiast pozwolić widowni się zrelaksować. W porównaniu z gładszymi biografiami studiów, Blonde jest bardziej konfrontacyjny i znacznie mniej schludny. Pasuje do widzów, którzy chcą prestiżowego dramatu biograficznego z twardym zarysem, a nie celebracyjnego portretu od kołyski do grobu.