Beetlejuice

Beetlejuice to komedia oparta na bardzo specyficznym rodzaju chaosu: martwym, nawiedzonym żartobliwym psotach, wulgarnych dowcipach i poczuciu, że świat lekko się chwieje. Naszym zdaniem, najlepiej sprawdza się jako kawałek komicznej fantazji, który trzyma się swoich dziwnych zasad i nigdy nie stara się ich wygładzić w coś grzecznego. Plus to wynalazek i tempo; minusem jest to, że cały żart zależy od lubienia jego szalonego, niegrzecznego, szkicowego stylu. W praktyce wydaje się zajęty, zatłoczony i celowo nieposłuszny, co jest dokładnie powodem, dla którego pozostaje zapadający w pamięć. Przewyższa zwykłą studialną komedię o duchach, ponieważ ma ostrzejszą tożsamość wizualną i dziwniejszą energię niż większość z tego gatunku. Głównym powodem, dla którego warto po niego sięgnąć, jest ciekawość tego szczególnego tonu, a głównym powodem, dla którego nie warto, jest proste: jeśli styl drażni, nie ma wiele więcej, co się pod nim kryje.