Arachnophobia

Arachnophobia zamienia strach w komedię, sprawiając, że panika związana z pająkiem jest większa niż sam pająk. Naszym zdaniem, to właśnie dlatego działa: wykorzystuje mechanikę horroru, ale ton ciągle przechodzi w zabawną, przyjazną dla widza komedię. Oczywistą wadą jest również podstawowy kompromis tego pomysłu, ponieważ każdy, kto ma silną arachnofobię, może uznać całe to przedsięwzięcie za mniej zabawne niż zamierzano. W praktyce jest to szybki, nerwowy film pełen reakcji, małych wstrząsów i takiego napięcia, które relaksuje się tylko wtedy, gdy żart je przerywa. Arachnophobia znajduje się w rogu komedii-horroru z potworami, bliżej thrillera z puentami niż szerokiej komedii. Jest dla widzów, którzy lubią mroczny wstęp z luźnym tonem, i nie jest przeznaczony dla osób, które chcą, aby ich historie o potworach były ponure lub poważne. Film utrzymuje swoją energię w przestrzeni między groźbą a głupotą, a ta równowaga to cała gra.