Amour

Amour to dramat dla widzów, którzy potrafią usiedzieć w ciszy, starości i brutalnym zawężeniu wspólnego życia. Naszym zdaniem, jest najlepszy, gdy odmawia komfortu i skupia swoją uwagę na opiece, godności i wyczerpaniu w jednym mieszkaniu. Wielką siłą filmu jest jego cierpliwy realizm: małe gesty, powtórzenia i odmowa łatwego sentymentalizmu sprawiają, że sytuacja wydaje się boleśnie zwyczajna. Minusem jest to, że jest to emocjonalnie surowe doświadczenie, które z założenia oferuje bardzo mało ulgi. W praktyce wydaje się intymne i zamknięte, z prawie żadnym zmarnowanym ruchem, więc każdy pokój i pauza mają znaczenie. W porównaniu z większością prestiżowych dramatów, mniej interesuje się argumentem niż wytrwałością. Efektem jest film, który pozostaje czysto skoncentrowany na miłości pod presją, a ta koncentracja jest dokładnie tym, co sprawia, że tak trudno się od niego uwolnić.