Amores Perros

Amores Perros jest stworzony dla widzów, którzy potrafią znieść poszarpane, nakładające się życia i pozwolić, by napięcie narastało, zamiast oczekiwać uporządkowanej narracji. Naszym zdaniem, jego siłą jest surowa presja społeczna w opowieściach i sposób, w jaki film utrzymuje każdą nitkę w poczuciu pilności i zranienia. W zamian nie jest to gładki ani pocieszający seans; szorstkie krawędzie są celem, a struktura wymaga uwagi. W praktyce wydaje się jednocześnie niespokojny i intymny, z miejskim poczuciem hałasu naciskającym na prywatne zranienia. W porównaniu z uporządkowanymi dramatami prestiżowymi, jest bardziej chaotyczny i bezpośredni, co sprawia, że trudniej go zapomnieć. Ludzie, którzy pragną czystego moralnego podziału, uznają go za niewygodny, podczas gdy ci, którzy lubią dramaty, które kłują i pozostają w pamięci, zyskają z niego więcej. Efektem jest trudny, ludzki film, który nie łagodzi tego, co pokazuje.