Ad Astra

Naszym zdaniem, Ad Astra to powolna, refleksyjna przygoda kosmiczna, która ma większe znaczenie dla nastroju i izolacji niż dla akcji. Traktuje podróż w kosmos jako samotną pracę, z długimi okresami ciszy, procedurą i ludźmi wpatrującymi się w ekrany lub puste korytarze. To nadaje mu stałą atmosferę, a wizualizacje niosą dużą część ciężaru. W zamian utrzymuje dystans: emocjonalna temperatura pozostaje kontrolowana, a historia opiera się bardziej na uczuciach niż na pędzie. W porównaniu z głośniejszymi filmami sci-fi, wymaga cierpliwości i tolerancji dla cichych scen. Film bardziej interesuje się wewnętrznym dryfem niż spektaklem, co sprawia, że wydaje się stonowany zamiast zatłoczony. Jest najlepszy dla widzów, którzy lubią poważną fantastykę naukową o miarowym tempie; jest mniej odpowiedni, jeśli głównym pragnieniem jest ciągłe zdarzenie.