We Were Here

We Were Here opiera się na komunikacji w trybie kooperacji dla dwóch graczy, co sprawia, że mówiona koordynacja jest prawdziwą mechaniką, a nie cechą poboczną. Naszym zdaniem, to jego najlepszy trik: jeden gracz widzi jedną połowę zagadki, drugi widzi coś innego, a sukces pochodzi z opisywania tego, co nie może być bezpośrednio podzielone. Wadą jest oczywista i konkretna: bez mikrofonu i cierpliwego partnera, cała sprawa traci większość swojego sensu. W praktyce wydaje się napięta, trochę chaotyczna i często zabawna w sposób, w jaki język sam staje się częścią zagadki. Siedzi wśród gier kooperacyjnych z zagadkami, bliżej komunikacyjnych pokoi ucieczki niż akcji kooperacyjnej, i jest w najlepszej formie, gdy dwie osoby są gotowe rozmawiać przez zamieszanie zamiast się spieszyć. Gra celowo pozostaje wąska, a ta wąskość sprawia, że rozmowa ma znaczenie.