One Finger Death Punch 2

One Finger Death Punch 2 wymaga prawie niczego poza czasem i uwagą, i to właśnie tam tkwi jego atrakcyjność. Naszym zdaniem, jest to gra akcji z przełączaniem torów, oparta na reakcjach, dla graczy, którzy lubią jasne zasady, krótkie sesje i wiele wyzwań do powtórzenia. Najsilniejszą częścią jest czystość ustawienia: ataki pochodzą z obu stron, gracz odpowiada dotykami w lewo lub w prawo, a całość zamienia się w szybkie odczytywanie wzorców, a nie błądzenie czy celowanie. Jego ograniczeniem jest ta sama prostota, ponieważ projekt jest wąski, a żart z koncepcji może się wyczerpać, jeśli ktoś oczekuje systemów, eksploracji lub ciężaru narracyjnego. W praktyce wydaje się szybki, ostry i dziwnie czysty, z walkami, które bardziej dotyczą rytmu decyzji niż spektaklu. Stoi wysoko ponad casualowymi grami dotykowymi i znacznie poniżej rozległych tytułów akcji pod względem skali, a status kontynuacji tytułu obiecuje więcej tej samej pętli, a nie szerszej reinwencji.