Octodad: Dadliest Catch

Octodad: Dadliest Catch żyje z niezgodności między zupełnie zwyczajnym tatą z przedmieścia a absurdalnie niezgrabnym sposobem, w jaki porusza się po swoim domu. Naszym zdaniem, to jest cały żart i również cała siła: kontrolowanie ośmiorniczego ojca jest trudne celowo, więc każde proste zadanie zamienia się w bałagan machających kończyn, złamanego rytmu i przypadkowej komedii. Gra najlepiej sprawdza się w slapsticku i w tym, że nawigacja sama w sobie jest zagadką, co nadaje jej bardzo wyraźne odczucie w porównaniu z czystszymi grami fizycznymi. Wymiana polega na tym, że humor zależy od świeżości żartu, więc dokładna struktura nie jest stworzona do nieskończonego powtarzania. W praktyce jest hałaśliwa, głupia i często bardziej o odzyskiwaniu z błędów niż o mistrzostwie. Pasuje do osób, które lubią komedię fizyczną w formie gry, a znacznie mniej do graczy, którzy pragną precyzji lub poważnego wyzwania. Naszym zdaniem, Octodad: Dadliest Catch pozostaje zapadający w pamięć, ponieważ niezgrabność jest mechaniką, a nie dekoracją.