La-Mulana

La-Mulana wymaga robienia notatek, czytania map i uporu, ponieważ gra opiera się na enigmatycznych ruinach, ukrytych przełącznikach i zagadkach, które oczekują, że zwrócisz uwagę na każdy szczegół. Naszym zdaniem, to właśnie w tym tkwi jej siła: sprawia, że eksploracja przypomina dekodowanie miejsca, a nie tylko poruszanie się po nim. Wada jest równie oczywista, ponieważ ta sama gęstość może przerodzić się w frustrację, gdy wskazówki są niejasne, a postęp zatrzymuje się, aż odpowiednie połączenie zaskoczy. W praktyce jest to wymagająca gra akcji-eksploracji z klasyczną strukturą zagadek, bliższa testowi pamięci niż płynnej, prowadzonej podróży. Siedzi blisko najtrudniejszego końca rodziny Metroidvania, nie tylko z powodu refleksów, ale także z powodu ogromnej ilości obserwacji, jakiej wymaga. Gracze, którzy lubią rysować mapy, śledzić symbole i powoli odkrywać świat, znajdą tu prawdziwą substancję; gracze, którzy chcą wyraźnych wskazówek, nie będą zadowoleni. Gra pozostaje bezwstydnie skomplikowana od początku do końca.