Home Sweet Home

Home Sweet Home przekształca podstawowy schemat survival-horroru w coś bardziej zwężonego i domowego: przestraszoną osobę, dom, który powinien wydawać się bezpieczny, oraz układ, który ciągle zamienia znajome pokoje w pułapki. Naszym zdaniem, jego atrakcyjność polega na bliskim, pierwszoosobowym napięciu, gdzie skradanie się, chowanie i powolne poruszanie się odgrywają większą rolę niż walka. Wadą jest również jasna: gdy szok związany z otoczeniem ustępuje, gra w dużej mierze opiera się na czasie i powtórzeniach, więc może wydawać się uboga, a nie bogata. W praktyce gra polega na słuchaniu, podglądaniu i powolnym posuwaniu się naprzód zamiast na szarżowaniu, co nadaje jej nerwowy rytm, który fani horroru zazwyczaj dobrze znają. Jest bliżej małoskalowego horroru skradankowego niż gier akcji z potworami, i nie stara się być dużym piaskownicą systemów. To sprawia, że Home Sweet Home jest lepszym wyborem dla graczy, którzy pragną napięcia i atmosfery, niż dla tych, którzy szukają głębi w mechanice.