Don't Disturb

Don't Disturb opiera się na prostej żartobliwej koncepcji przetrwania: pozostań niezauważony, ogranicz hałas i zarządzaj małą, napiętą sytuacją zamiast ogromnym otwartym światem. Naszym zdaniem, taki rodzaj gry działa, gdy skradanie się jest ograniczone do czystej pętli czasu i świadomości, więc atrakcyjność pochodzi z presji ostrożności, a nie z widowiskowości. Jej siłą jest podstawowa premisa, która jest łatwa do zrozumienia i naturalnie tworzy napięcie w krótkich momentach. Ograniczenie jest równie oczywiste: bez głębszych systemów lub silniejszej różnorodności sytuacji, ten sam pomysł może szybko zacząć wydawać się wąski. W praktyce, taki rodzaj gry żyje lub umiera w zależności od tego, jak dobrze utrzymuje gracza w obserwacji małych szczegółów i reagowaniu, zanim kłopoty się rozprzestrzenią. Don't Disturb jest bliżej kompaktowych eksperymentów skradankowych niż szerokich gier akcji, a cały sens polega na tym, że nie stara się być głośniejsza, niż to konieczne. To sprawia, że jest to schludna koncepcja, ale także taka z dość niskim sufitem.